Cattery Maison Mouton

Hoewel de meeste katten wel iets mysterieus hebben zijn er
maar weinig rassen die kunnen bogen op een eigen legende.
In het verre verleden woonden er in het mysterieuze Tibet groepen
Kittah priesters die de god Song-Hyo en de godin Tsun Kyan-Kse aanbaden.
Om dit in alle rust te kunnen doen en om hun goden te vereren
bouwden ze prachtige tempels met bladgoud bedekt en omringd
door hoge muren. Deze hoge muren dienden tevens ter bescherming van de
in elke tempel aanwezige honderd witte katten. Deze katten speelden een
belangrijke rol in de godsdienst van de Kittah's: de priesters die zo puur
waren dat hun ziel op aarde niet kon worden gemist lieten na
hun dood hun ziel overgaan in zo'n witte kat. In een tempel die
gebouwd was op de berg Lugh woonde een priester die Mun-Ha heette
en die zo gelovig was dat men beweerde dat de god Song-Ho zelf zijn
gouden baard had gevlochten. Mun-Ho wijdde al zijn gedachten
aan de dienst van de godin Tsun Kyan-Kse, de heerseres van de
zielsverhuizing. De godin bepaalde welke ziel van de Kittah-priesters
het werd toegestaan om opnieuw te leven in een heilig dier en zij
bepaalde wanneer de ziel van het heilige dier weer overging in een
Kittah-priester. De godin had stralende saffierblauwe ogen, de witte
kater Sinh die altijd aan de zijde van Mun-Ha zat wanneer hij
mediteerde had goudkleurige ogen; een reflectie van de
goudkleurige baard van zijn meester.

Op een kwade nacht werd de tempel overvallen door een bende
moordzuchtige Phoums uit Siam en werd Mun-Ho vermoord terwijl
hij in standvastige aanbidding voor het beeld van de godin geknield
zat. Tot op het laatste moment keek hij in de saffieren ogen van
de godin en toen gebeurde het wonder van de zielsverhuizing: Sinh sprong
op het hoofd van zijn in elkaar gezakte meester en keek strak in de
ogen van de godin. Op dat moment veranderde de oogkleur van Sinh in
een even stralend blauw als dat van de godin, zijn witte vacht werd donker
aan de poten, staart en oren en hij kreeg een donker masker. Zijn vacht
kreeg een goudkleurig zweem. Slechts daar waar zijn poten het hoofd
van zijn meester raakten bleef de vacht zuiver wit. Eenmaal draaide
Sinh zijn kop om in de richting van de grote toegangspoort van de tempel.
De Kittah's volgden zijn blik en slaagden erin de zware bronzen toegangsdeur
van de tempel te sluiten zodat de tempel verder onheil werd bespaard.

TempleCats

Zeven dagen lang bleef Sinh in de ogen van de godin kijken en at of dronk niet.
Na zeven dagen overleed Sinh en nam hij de ziel van Mun-Ha
mee naar Tsun Kyan-Kse.

Weer zeven dagen later verzamelden de priesters zich bij het
beeld van de godin om te beslissen wie de opvolger van Mun-Ho
moest worden. Alle katten van de tempel kwamen ook naar het
beeld: ze hadden allemaal dezelfde gedaantewisseling ondergaan als Sinh.
In diepe stilte gingen de katten om de jongste Kittah-priester
heen zitten en zo koos de godin de opvolger van Mun-Ho.

Zo ontstond volgens de legende de Heilige Birmaan: met de ogen
van een godin; met een gouden glans die van zowel de godin als
van zijn meester kwam en met donkerbruin als symbool voor de
onreinheid van de aarde, de laffe moord op het reine maar met
witte voeten als symbool van de zuiverheid van de ziel.

Top

Herkomst

De moderne geschiedenis van de Birmaan is bijna net zo onzeker als
de legende. Volgens oudere kattenliteratuur zou een Birmanenpaartje
vanuit Birma naar Frankrijk zijn verscheept. Het mannetje
overleefde de zeereis niet, maar het vrouwtje, Sita (volgens sommige
bronnen Sitah) genaamd, zou al zwanger zijn geweest en in
Frankrijk een nestje ter wereld hebben gebracht.

Vanuit dit nestje ontstaat het ras in de westerse wereld. Eén van
de kittens van Sita, Poupée de Madalpour, wordt in 1926 op
een show in Parijs geëxposeerd door mevrouw Marcelle Adam.

PoupeeDeMadalpour

Na de Tweede Wereldoorlog zijn er vrijwel geen Birmanen meer
over en het ras wordt gereconstrueerd. Er is weinig over
deze reconstructie bekend, maar vrijwel zeker is dat de colourpoint
Perzische Langhaar en de Siamees er deel van uit hebben gemaakt.

In 1966 wordt het ras in Engeland erkend en in 1967
door de Cat Fanciers' Association (CFA).

Top

Rasstandaard

Lichaam:

Middelzwaar en enigszins gestrekt. De benen kort en stevig,
voeten rond. De kat moet goed geproportioneerd zijn. Katers zijn
steviger gebouwd dan poezen.

Kop:

Krachtige schedel met volle, ronde wangen, enigszins gewelfd
voorhoofd. Middellange neus, geen stop. Stevige kin. De oren zo
mogelijk klein en enigszins rond. Niet te hoog op de schedel
geplaatst met enige ruimte ertussen.

Ogen:

Diepblauw, bijna rond of enigszins ovaal van vorm.
ogen

Vacht:

Lange tot halflange vacht al naar gelang het gedeelte van
het lichaam. Weinig ondervacht, zijdeachtige textuur. De vacht
is lang op de rug en de flanken. In het gezicht is de vacht
kort, wordt geleidelijk langer op de wangen.
Volle halskraag is wenselijk.

Kleur:

De Heilige Birmaan heeft op het gezicht, de oren, de poten,
de geslachtsdelen en de staart dezelfde aftekening als bijvoorbeeld
de Siamees. De voeten zijn echter wit en moeten gelijk
zijn en goed contrasteren met de lichaamskleur. De rest van de
vacht is licht, de rug is goudbeige bij alle variëteiten. De kleur
van de buik is zeer licht. Het volgende is fout: een puur witte of
gekleurde vlek op de borst of de buik. De kleur van de points en
de rest van het lichaam is slechts bij volwassen katten volledig ontwikkeld.

Voeten:

Het bijzondere van de Heilige Birmaan zijn de witte voeten,
ook wel "handschoenen" genoemd. Het wit is volkomen
zuiver; het kan ophouden aan de teenwortels of aan het
gewricht, waar het niet overheen mag komen. Als het wit van
de handschoenen van de voorpoten aan de zijkanten of achterkanten
oploopt, is dit een fout. Op de achterpoten moet het wit op
de voetzolen uitlopen in een punt of omgekeerde "V", die
de helft tot drievierde deel van de voetzool beslaat. Kortere
of langere "sporen" zijn acceptabel, maar het wit mag
de hiel niet passeren. Iets langere handschoenen aan de achterpoten
wordt getolereerd. Belangrijk is vooral de gelijkmatigheid
en de symmetrie van de handschoenen. Het wit is gelijkmatig
verdeeld over beide voeten voor, of beide voeten achter, of, wat nog beter is,
tussen de poten onderling.
poten

Staart:

Van gemiddelde lengte, dun aan de wortel en dicht behaard
aan het uiteinde. Knikken en knopen zijn niet toegestaan.
staart

Opmerking:

Deze standaard beschrijft, zoals het ook het geval is bij andere
rassen, de perfecte uiterlijke eigenschappen. Foutloze katten zijn
een uitzondering, maar fouten zijn bij de Heilige Birmaan
snel te herkennen. Vooral onregelmatige handschoenen vallen
op. Daarom moeten voor de fok overwegend katten met de
grootst mogelijke regelmatigheid van handschoenen worden
geselecteerd zonder daarbij echter de overige kenmerken
uit het oog te verliezen.

De schoonheid van de Heilige Birmaan is het harmonieuze
totaalbeeld en daarop moet hij ook worden gekeurd.

Fouten die een titel uitsluiten:

Witte vlekken in gekleurde gedeelten of andersom. Een witte
vlek op de geslachtsdelen. Oplopen van het wit van de handschoenen
aan de poten. Afwezigheid van sporen.

Puntenschaal:

Lichaam: 20
Kop en ogen (vorm en kleur): 20
Kleur en aftekening: 15
Handschoenen voor: 5
Handschoenen achter: 5
Sporen achter: 5
Gelijkmatigheid: 5
Staart: 10
Vacht: 10
Conditie: 5

Totaal 100

Top

Kleurvariëteiten

De Heilige Birmaan komt voor in de volgende kleuren:
Seal point (donkerbruin),
Chocolate point (melkchocoladebruin),
Blue point (blauwgrijs),
Lilac point (licht blauwgrijs),
Red point (rood) en
Creme point (lichtrood).